In april mocht ik de officiële opening van de Werkbeurs Verheeskade verrichten. Er zijn daarmee nu drie werkbeurzen in Den Haag operationeel.
UWV, CWI en de dienst SZW van de gemeente werken er samen aan om mensen uit de uitkering en aan het werk te krijgen.

Een praktijkvoorbeeld. Iemand komt aan het loket om een bijstandsuitkering aan te vragen. Hij of zij krijgt dan te horen dat éérst moet worden gesolliciteerd. Zeven keer per week. En niet alleen op een functie die vergelijkbaar is met de oude baan.
Immers, met de overgang van de WW naar de bijstand wordt al het werk passend geacht. De aanvrager van de bijstandsuitkering wodt gezegd over een week weer terug te komen met de resultaten de zoektocht naar werk.

Ik sprak daarover eerder met een CWI-medewerkster. Volgens haar komt zo’n zeventig procent van de cliënten uitsluitend voor een uitkering en niet voor een baan. In de nieuwe situatie moeten zij wekelijks hun sollicitatiepogingen overleggen. De wekelijkse gang naar de werkbeurs vinden zij kennelijk zó vervelend, dat de meesten na korte tijd weer aan de slag blijken te zijn. Want er is werk genoeg, dankzij de economische vooruitgang.

Dit vertaalt zich ook in de cijfers. De instroom in de bijstand neemt af. In drie jaar is de instroom teruggelopen van 8200 naar 5700. In 2006 is bovendien voor het eerst in drie jaar de uitstroom groter geweest dan die instroom. Om in dit waterige jargon te blijven: er is een dijk opgeworpen en nu wordt het meer leeggepompt.

Ik ben daar trots op.
En niet omdat ik zo’n cijferfetisjist ben.
En ook niet puur omdat het moet, omdat de sociale dienst een bezuiniging aan de broek heeft die mij ertoe dwingt eind van dit jaar 3200 mensen minder in de bijstand te hebben.


Ik ben er vooral trots op, omdat het mijn overtuiging is dat leven van een uitkering heel snel leidt tot een sociaal isolement. Niet alleen omdat de bijstand geen vetpot is, maar vooral ook omdat je letterlijk geen functie hebt. Niemand zit op je te wachten, niemand verwacht iets van je. Omdat je er kortom niet bij hoort. Werk is volgens mij de uitweg uit zo’n uitzichtloze situatie.

Voor er een misverstand ontstaat: werk is voor mij een breed begrip. Het maakt mij niet uit of het om werk in loondienst gaat, werk als zelfstandig ondernemer, of het fulltime of parttime is, gesubsidieerd werk of vrijwilligerswerk. Het gaat mij bovenal om het participeren in de samenleving. Dat is voor mij ook een hele belangrijke reden om tegen het schrappen van de arbeidsplicht voor moeders met jonge kinderen te zijn.

Ik ben dus van Werk Voorop, en hier op de drie Haagse werkbeurzen staat werk letterlijk voorop. De samenwerking van UWV, CWI en SZW, die in november 2004 is beklonken en nu wordt vernieuwd, moet meerwaarde opleveren. Ik heb daar niet van meet af aan in geloofd, zoals de insiders wel weten. Maar nu ik heb gezien goed de beurzen werken; hoe kort de lijnen daar zijn, en hoe goed mensen gebruik maken van elkaars expertise en contacten, moet ik zeggen dat ik mijn mening moet bijstellen.

Wat mij betreft houden we ook eens op met die discussies over structuren. Met plannen voor opheffingen of fusies jaag je de betrokken mensen de gordijnen in en bereik je niet zo gauw wat je met samenwerking wel tot stand kan brengen. Ik hoop dat de werkbeurzen, inclusief ons breed samengestelde team van acquisiteurs die eendrachtig de werkgevers benaderen, dat gaan bewijzen.

De W van werk is en wat mij betreft ook de W van wederkerigheid. Daar bedoel ik mee dat tegenover het recht op een uitkering ook de plicht staat om je nuttig te maken. Zodat er ook draagvlak blijft bestaan in de samenleving om uitkeringen te blijven verstrekken aan mensen die er echt afhankelijk van zijn.

Henk Kool en Theo de Bakker van het CWI en Wim van Straten van het UWV zetten samen een ‘W’ in elkaar. Dat is de W die CWI, UWV en SZW bindt; de W van werk.