Ik ben het met je eens. Dit was ook de kern van mijn kritiek op de notitie 'Evenwichtige wijken'. Er dreigt echter een structurele spraakverwarring te ontstaan als we het begrip 'wijk' niet wat beter definiëren. Is de Schilderswijk een wijk? Als het niet in Den Haag had gelegen was het een middelgrote stad geweest. Misschien moeten we eerder gaan denken aan sociaal, economisch en cultureel homogene buurten in gedifferentieerde wijken. Gedeelde voorzieningen zouden de 'eenheid in verscheidenheid' kunnen stimuleren. (Scholen, sportvelden, pleinen, parken, etc.) Overigens vind ik wel dat we iedere plek waar wel een grote differentiatie bestaat (centrum, Zeeheldenkwartier, ReVa, e.d.) moeten koesteren. Ook kan er volgens mij voor de opknap van Transvaal veel geleerd worden van succesverhalen als Lombok in Utrecht en de Pijp in Amsterdam.

Toch heb ik zelf de indruk dat die vergelijking van de zogenaamde Bovenklasse, Middenklasse en Onderklasse niet helemaal terecht is. Het vergelijking is een onderscheid van een economisch verschil. Terwijl omgangsvormen eerder te maken met een onderscheid van sociaal, maatschappelijk en culturele aard.
Vergeet niet dat een overgroot deel van die nu ontstane Middenklasse kinderen zijn van onze toenmalige onderklasse ofwel de arbeidersklasse ten tijde van dr. Willen Drees. In wezen hebben we nog steeds een Upperklassse en een Lowerklasse. De zogenaamde Middenklasse is in feite de bovenkant van de lagere klasse ten opzichte van de Hogere klasse. En deze mensen gaan goed met elkaar om.

En wat maakt een bouwlocatie geschikt ??? Dit betreft het huidige marktmechanisme waarbij de prijzen van huizen kunstmatige op een te hoog peil worden gehouden. Juist hierdoor moet er meer gehamerd worden op de zogenaamde sociale woningbouw. Er ligt naar mijn mening een zeer uitdagende taak voor economische zaken (NMA) om hier eens wat aan te gaan doen.

Tot slot citeer ik:

<<<Maar wat is er in hemelsnaam op tegen dat wijken wat betreft sociale klasse ook hun eigen karakter hebben en dat in die wijken de inwoners voornamelijk met elkaar omgaan? Mensen willen vaak het liefst buren en buurtbewoners met dezelfde leefstijl. Dat geldt voor de minst bedeelden, voor de middeninkomens en zeker voor de best betaalde Hagenaars.>>>>

En dat is nou net het probleem bij het van de grond krijgen van Integratie en dat zou toch eens moeten veranderen. Overigens is het huisbezit net als die andere zaken in de huidige maatschappij namelijk het welvaartssyndroom (lees statussymbool als summum van het consumptief materialisme ). Alleen al het woord Toplocatie blijft ongelijkheid in stand houden en is derhalve die verderfelijke en verfoeilijke tweedeling. 30 procent sociale huurwoningen is de afspraak en dat niet nakomen is feitelijk kiezersbedrog. Speciaal voor Marieke Bolle heb ik mijn motie van wantrouwen al in concept klaarliggen.

In tegenstelling tot de VVD en ook steeds vaker de CDA zal de PvdA zich echter zelfs nog harder moeten blijven maken voor de SOCIAAL democratische samenleving. We laten ons te veel dicteren door de markteconomie. Dit wordt notabene duidelijk onderschreven door het geluid van wethouder Hilhorst die tijdens die commissie vergadering op 21.01.04 letterlijk zei "De bouw van goedkope woningen zou een verkeerd signaal zijn naar de investeerders". En ik kan het weten want ik zat op de publiekstribune.

Kortom ik blijf in de kwestie van de Groene Heag overtuigd van het feit dat hier sprake is van willekeur en sociale discriminatie. Namelijk ook hier kan best ruimte worden gemaakt voor een leefsituatie zoals in het artikel werd omschreven citaat: <<<<Het is goed als in delen van wijken, of zelfs op blokniveau, meer sociale gelaagdheid en verschil in karakter in wijken zou ontstaan. >>>> Dit dan in ALLE wijken.


Waar wonen Frans en Arend eigenlijk ???

Een sociale huurwoning naast een villa met oprijlaan zijn uitersten, die elkaar niet verdragen. Men woont nu eenmaal graag tussen ´ons soort mensen´ en dat geldt voor hoog en voor laag.
Wel kan je kijken of in de typische wijken met 90 tot 100% sociale huur gebouwd kan worden voor de middeninkomens; middeldure koop en duurdere huurwoningen. Goed voor de doorstroming en voor een wooncarriere in de eigen wijk. Goede voorbeelden zijn er al. Omgekeerd in de iets ´betere´wijken kunnen sociale huurwoningen worden gebouwd, waaronder woningen voor ouderen. De illussie om ´ma flodder´in villawijken te laten wonen werkt niet, net zo goed niet om een villa met oprijlaan in de Schilderswijk te bouwen.
Ben het dus eens met Frans
Verbaas mij meer over het feit dat de PvdA het scheefwonen (mensen met een hoog inkomen in een goedkope huurwoning) een goede zaak vindt.
Voorlopig kent de stad meer sociale huurwoningen en in bepaalde wijken boven de 90%, dan de doelgroep. Dus bouwen voor de middenklasse biedt de mogelijkheid voor doorstroming. Voor wie het echt te breed heeft, moeten we zorgen dat ze in Den Haag blijven wonen en meebetalen aan de voorzieningen en niet verhuizen naar de ´gouden schil´ buiten de gemeentegrenzen.

Dirk

>>>>Verbaas mij meer over het feit dat de PvdA het scheefwonen (mensen met een hoog inkomen in een goedkope huurwoning) een goede zaak vindt. >>>>

Het tegengaan van dit fenomeen zal zeker stuiten op een aantal wettelijke vrijheden waaronder minimaal de grondwet.

Wil je dan meer sociale huurwoningen bouwen, waar de gemeente vanwege de onrendabele top fors bijlegt, terwijl mensen met een hoog inkomen zeer goedkoop wonen en eigenlijk dus op kosten van de gemeenschap? Doordat zij niet verhuizen, zijn er nog steeds veel woningzoekenden voor een goedkope huurwoning. De voorraad is groot genoeg, alleen is het slecht verdeeld. Hoe zat het ook alweer met een woonvergunning, kan je die niet hertoetsen om de zoveel jaar?

Dirk

Die woonvergunning bevat geen criteria wat betreft inkomen. Dus een hertoetsing verandert feitelijk niets aan het tegengaan van het scheefwonen.
Zou het inkomen een drempel kunnen zijn voor het toewijzen een huurwoning in relatie met het huurnivo, dat zal ook het systeem van de huursubsidie moeten worden meegenomen in een aanpassing van de huidige situatie. Het principe van wonen naar inkomen klinkt redelijk. Echter naast de woonlasten zijn er nog andere lasten waardoor verhuizen naar een duurdere huurwoning niet altijd mogelijk is. Denk hierbij aan alimentiebetalers en mensen die een consumptieve financieringsverplichting hebben lopen of alimentatie moeten betalen etc. etc.
Overigens zal dan ook weer uit de kast gehaald kunnen worden het item van de premie A en B Koopwoning ter stimulering van het eigenwoning bezit. Denk in dit verband ook aan de postcode hypotheeksituatie.
Overigens is de woningvoorraad zeker niet genoeg zolang bij de stadsvernieuwing er na de sloop minder huizen voor terug kwamen.

Dat van die postcodehypotheek is overigens geen fabeltje. ik zelf woon in het wijk met postcode 2524RH en ondanks mijn ruime ambtenarensalaris zijn er banken geweest die, zonder opgaaf van werkelijke redenen, mijn hypotheekaanvraag afwezen.

Ik word altijd een beetje misselijk van die nep-namen als 'Haegse Staete' en nu weer Groene 'Haeg'.

Wie verzint die onzin? De enige leuke was een tijdje geleden de patatkraam bij de watertoren, die zich 'De Smickelhoeck' noemde.

Houd toch op met dat nep-zeventiende eeuws!

Ja precies. Waarom niet gewoon correct Nederlands gebruiken! Dat nep-haags, daar erger ik me ook zo aan. Kap Nah en zo. En Rauie...

nee dat niet natuurlijk.

Stel, we noemen een Topbouwlocatie "De Ma Flodderhoek" !!!! Zullen de huizen daar dan goed verkopen ???

Dus geen nep antiek of Engelse onzin.
Wat is er mis met 'Groene Haag'?

Moet je je als PvdA druk maken over mensen met een hoog inkomen in een goedkoop (huur- of koop-) huis?

Ik heb dat jarenlang gedaan, en heb bij gelegenheid gepleit voor een huurbelasting of iets dergelijks. Maar ik ben daar van teruggekomen.

Grofweg om twee redenen.

Praktisch: het is nauwelijks uitvoerbaar.

Inhoudelijk: waarom zouden mensen niet zelf mogen kiezen? Sommigen kiezen voor een (in vergelijking met hun inkomen) goedkoop huis, om het geld aan iets anders uit te geven, of misschien wel om het te sparen om aan hun kinderen te geven. Wat dan ook...

Maar je moet natuurlijk wel voorkomen dat die huizen (waar mensen met een hoog inkomen in kunnen wonen) zo goedkoop zijn omdat de overheid er scheppen met geld in gestoken heeft.
Niet langer de huizen subsidiëren dus, maar -omdat dat gezien de woningprijzen t.o.v. de modale inkomens nog steeds nodig is- huursubsidies en 'koop-subsidies' voor wie dat nodig heeft.
(En geen 'koop-subsidies' in de vorm van hypotheekrente-aftrek die hoger worden naarmate je inkomen én je huis groter zijn).

Veelal willen mensen niet uit hun sociale omgeving verhuizen, bewonen een sociale huurwoning, terwijl zij graag een betere woning in de omgeving willen kopen/huren. Soms willen ouderen veel kleiner wonen en gelijkvloers, maar dan ook in de eigen omgeving. Er zijn voldoende goedkope woningen, die hoeven we niet bij te bouwen met gemeenschapsgeld, het gaat om doorstroming. Voor ouderen meer seniorenwoningen om een verdere doorstroming te verkrijgen.

Dirk

Zijn er plekken in Den Haag waarbij onderstaand initiatief uit Rotterdam als voorbeeld kan dienen ??


>>>Rotterdam-Zuid / De rijken verspreiden
door Malika el Ayadi
2004-02-10 Trouw

Het verpauperde Rotterdam-Zuid moet een nieuwe trendy wijk worden als het aan de plaatselijke deelraad ligt. Justitie en gemeente pakken huis voor huis aan in hun project Alijda. Kansrijken worden aangetrokken om de balans in de wijk te herstellen. Een reportage uit een oude arbeiderswijk waar 'overlevers' het nog voor het zeggen hebben.
Een metershoge oude graansilo zweeft boven de Dordtselaan in Rotterdam. Het immense gebouw aan de Maashaven staat in de steigers. Deelraadwethouder Dominic Schrijer (PvdA) knikt tevreden naar boven. Hij wijst naar het stenen gevaarte, dat van binnen wordt opgeknapt, ,,Dit gaat ervoor zorgen dat Rotterdam-Zuid een nieuwe, trendy wijk gaat worden.'' Ja, hij weet het zeker: ,,Dit gaat lukken.''
De oude graansilo aan de Maashaven in Zuid moet een ontmoetingsplaats worden voor dans, kunst en cultuur. Dansclub Now and Wow staat nu al op de kaart. Schrijer: ,,Zie je die muurschildering daar? Dat is de grootste van Europa.''
Op de Dordtselaan wonen zo'n 3000 mensen. Veel van hen zijn volgens Schrijer 'overlevers'. Wie hier achter de gevels slaapt, is overdag op zoek naar wat geld en 's avonds naar een slaapplek. Meestal zijn ze alleenstaand, hebben ze geen perspectief en vast punt in het leven. Het begrip 'now and wow' heeft hier een hele andere betekenis.
Op twee huizenblokken afstand van de grote graansilo opent de manager van de laan Arend Koster, met grijze baard en blauwe ogen, een stalen deur aan de Dordtselaan, nummer 75 abc. Café De 40 Rovers staat er op een bordje. De ramen zijn geblindeerd. Een muffe walm komt naar buiten. Op de mat liggen kranten, aan het eind van het donkere hol staat een bar met opgestapelde krukken. ,,De Russische maffia'', zegt Koster droog en stapt naar binnen.
De deelgemeente Rotterdam wil proberen de vicieuze cirkel te doorbreken waar de 'overlevers' van de Dordtselaan niet meer uit lijken te komen. Het is Kosters taak als laanmanager om de mensen te kennen die achter de deuren verblijven. Soms door simpelweg aan te bellen en een 'burenpraatje' te houden, maar vaker met duidelijk spiedende ogen en een voet tussen de deur.
Koster loopt door het schemer langs de bar naar achteren. Achter een deur komt een kale ruimte tevoorschijn met in het midden een tafel. ,,Dit was een illegaal casino met Russische hoeren die allerlei trucs deden met kaarten.'' Op de tafel en op het raamkozijn staan nog de lege flesjes bier van de spelers.
Terwijl Koster verder praat, inspecteert hij de ramen en deuren. Tegen de muur staan kratten bier, enkelen nog vol. ,,De gemeente heeft de eigenaar uitgekocht en we hebben een goed stel op het oog aan wie we het pand willen doorverkopen. Hij is Nederlands, zij Caribisch. Het wordt een eethuis en deze zaal is geschikt voor de keuken.''
Niet alleen de criminele horeca wordt aangepakt. Veel van de tijd wordt besteed aan het aanpakken van criminele huiseigenaren die in een woning van nog geen 60 vierkante meter aan tien mensen verhuren. Ongeveer een kwart van alle panden aan de Dordtselaan is in handen van huisjesmelkers. De huizen zijn zo'n zestig jaar oud, hebben last van betonrot, matig onderhouden gevels en afgebladderde kozijnen.
Justitie heeft net een lijst met een 'top twintig' samengesteld van de meest in het oog springende huisjesmelkers. De twintig bezitten meer dan duizend panden en bedienen de onderkant van de woningmarkt. Vrouwen met kinderen wonen onder één dak met drugsverslaafden en dealers.
De doorstroom is gigantisch groot, de wachttijd hooguit een paar uur. De kamers worden verhuurd zonder registratie of een contract. Het enige wat de huurder en verhuurder van elkaar weten is een voornaam, een mobiel telefoonnummer en de huursom: driehonderd euro per maand.
Meldt een nieuwe huurder zich bij de huiseigenaar, dan tikt hij een paar schrootjes vast. Voor de 'deur' wordt soms een lap stof gehangen en klaar is Kees!
Hoe heeft het zover kunnen komen? Deelraadlid Dominic Schrijer loopt over de Millinxstraat, achter de Dordtselaan. De huizen in deze wijk, gebouwd voor de oorlog, waren bedoeld voor de modale geschoolde arbeider: de onderwijzer en de agent. De panden waren in handen van institutionele beleggers en makelaars. Eind jaren zestig trokken veel van die arbeiders de stad uit, naar het groen van de randgemeenten Spijkenisse en Hellevoetsluis. De ooit moderne arbeiderswoningen met lage huren en ruime kamers kwamen leeg te staan.
Schrijer: ,,De arbeidsmigratie kwam op en de huizen waren geschikt voor de nieuwe starters op de woningmarkt: naast de gastarbeiders ook andere laaggeschoolde arbeiders. Zij hadden weinig eigen vermogen, de grote beleggers stapten eruit, malafide speculanten kochten de huizen op en de woningen werden niet meer onderhouden. Er ontstond achterstand op achterstand en toen de gemeente begin jaren negentig Perron Nul sloot in het centrum, werden hier de eerste drugspanden geopend.''
,,Het was de tijd dat de stadsvernieuwing werd gestopt. Het idee was dat de woningcoöperaties de woningen zelf maar bij moesten houden. Dat gebeurde niet in deze wijk, want er wás geen coöperatie.''
Wel waren er nieuwe huiseigenaren op de markt die veel belangstelling toonden voor de krotten. Het ene pand na het andere werd opgekocht en in de huizen werden huurders gezet die noch elkaar kenden noch de wijkbewoners. Hoe verrot veel woonsituaties waren, werd in 1998 duidelijk. Voor de rechtbank diende de zaak tegen 'krottenkoning' Cees E. Meer dan vierhonderd panden telde zijn imperium in de bloeitijd. Peter Blanken was de officier van justitie in deze zaak.
Blanken: ,,Voor Rotterdam werd deze strafzaak een breekpunt met het verleden. De ene woning was nog slechter onderhouden dan de ander. Eén getuige vertelde dat in driekwart van die huizen drugs werd gedeald.'' De huisjesmelkers bleken een onzichtbaar machtsblok te vormen in de stad.
Blanken is nu leider van het project Alijda. Na de zaak tegen Cees E. staken gemeente, justitie en politie de koppen bij elkaar om zich te bezinnen op de vraag hoe ze de huisjesmelkers op de huid konden gaan zitten.
Cees E. bleek geen domme jongen. De chemicus promoveerde in de jaren zestig aan de Universiteit van Utrecht. Na zijn studie vertrok hij naar de havenstad om te werken bij het koffiebedrijf Van Nelle. Zijn carrière duurde niet lang. Op het laboratorium kreeg hij het aan zijn longen en raakte arbeidsongeschikt. De wat morsig geklede intellectueel ontdekte na zijn ziekbed een gemakkelijke manier om met weinig werken veel geld te verdienen.
Begin jaren tachtig kocht hij zijn eerste pand, ging op zoek naar huurders om vervolgens weer een ander pand te kopen. Dit ging in een hoog tempo. Het geld leende hij van illegale bankiers. Jarenlang heeft hij zo kunnen doorgaan, zonder dat de gemeente of de fiscus argwaan had. Dr. E. huisvestte op een gegeven moment meer meer dan duizend mensen. De stad kreeg hem pas in het vizier na klachten van buurtbewoners.
De woningen werden broeinesten van criminaliteit. E. verhuurde zelfs diepe kasten als woonruimte. Ook de opbrengsten van de drugsdeals die in zijn panden werden uitgevoerd vloeiden terug in zijn zakken. De krottenkoning streek in de loop der jaren neer in de wijken Spangen en de Millinxbuurt.
De rechter veroordeelde in 1999 de beruchte huisjesmelker tot twaalf maanden cel. Als klap op de vuurpijl kreeg E. van de fiscus een naheffing van miljoenen guldens. Juist die 'straf' heeft E. hard geraakt. Justitie wil dat de fiscus ook kijkt naar de lijst met dubieuze huiseigenaren die het stadsbestuur samen met het openbaar ministerie heeft opgesteld.
Blanken: ,,Om te weten wie de grote huisjesmelkers zijn, hebben we alle registers en bestanden opengetrokken. Van de politie kregen we een registratielijst van alle burgers die voor drugsoverlast zijn beboet, van de gemeente de namen van alle woningbezitters. Personen die op beiden voorkwamen hebben we verder onderzocht.''
De officier van justitie heeft nu een lijst van bijna tweehonderd dubieuze huisjesmelkers, twintig daarvan beschouwt hij als de hardnekkigste. Veel van hun panden staan ook in de Dordtselaan op Zuid. Terwijl justitie de fiscus inschakelt, probeert laanmanager Koster met boerenslimheid een beeld te krijgen van de nieuwe huurders. Koster: ,,Van de zomer hadden we het project Broken Windows. Alle panden kregen een brief in de bus om gebroken ruitjes te vervangen. Deden ze dat niet binnen een maand, dan zouden wij het zelf doen. Met een hoogwerker gingen we alle ramen af. In de cabine zat naast de bestuurder ook een woninginspecteur. Zo konden we goed zien wie waar woonde en hoeveel er op een kamer zaten.''
Dominic Schrijer: ,,Sinds 2000 schrijven we alle huiseigenaren aan. Ze móeten hun huizen opknappen, doen ze dat niet dan doen wij dat op hun kosten en krijgen ze ook nog een boete. En dan gaat het niet meer alleen om de kozijnen. Vaak willen ze dat niet. De huisjes waren juist zo geschikt omdat ze geen cent kwijt waren aan het onderhoud. In de Millinxstraat zijn nu bijna alle panden opgeknapt en verhuurd of verkocht aan jonge stellen, waaronder Turken en Surinamers.
Door de permanente aandacht van de deelgemeente en justitie zijn de huisjesmelkers volgens Schrijer vertrokken naar een andere buurt. De gemeente schuift huis na huis, straat na straat mee. De teruggewonnen panden worden opgeknapt en nieuwe bouwprojecten als 'Now and Wow' moeten de hippe jongeren uit de regio aantrekken. Schrijer: ,,Dit deel van Zuid heeft veel potentie, de helft van de bewoners is onder de 35 jaar. De stedelijke stadsas die ooit de drugsverslaafden bracht, gaat ervoor zorgen dat talentvolle jonge mensen naar de wijk komen. De kop van de Dordtselaan wordt trendy.''
Maar of daarmee de problemen zijn opgelost betwijfelt economisch-socioloog Justus Veenman van de Erasmus Universiteit. ,,Door het accent te leggen op leefbaarheid en veiligheid, los je de problemen van de kansarmen niet op, maar verplaats je die hoogstens. Precies zoals gebeurde na sluiting van Perron Nul begin jaren negentig.''
Veenman heeft voor de gemeente ook onderzoek gedaan in Rotterdam Zuid. ,,De concentratiewijken kennen inmiddels een Turkse en Surinaamse middenklasse. Waarom laten we hen niet toe tot de betere wijken. Dat gebeurt niet. Als je het aan ze vraagt, willen ze bijna allemaal verhuizen, maar het lukt niet. Juist door hen in contact te brengen met goedopgeleide autochtonen, krijg je perspectief in de stad. Beide groepen kunnen over de cultuurverschillen heenstappen. De stad moet dus niet de kansarmen verspreiden, maar de kansrijken.''>>>>

Vooral nu de huren snel omhoog gaan zullen veel mensen niet meer in hun woning kunnen blijven.niet altijd zomaar overal wonen.
Oude mensen die slechts van een AOW of ABW uitkering moeten leven, willen bij het zoeken van een andere woning vaak in een redelijke buurt terecht komen.
Helaas is het nog steeds zo dat wanneer je niet veel te besteden hebt aan huur, je verplicht wordt naar buurten te verhuizen waar je eigenlijk niet hoort..., maar waar je je als oud mens, vooral niet veilig voelt. Bovendien wordt je in een kleine woonruimte gepropt, men vindt dat een oudere, vooral alleenstaand, niet veel meer nodig heeft. De oude AOW-er heeft zelfs geen recht meer op een klein logeerkamertje voor evt. kinderen die buiten de stad wonen, of om een computerbureau neer te zetten.
Het is niet leuk om als je oud bent niet meer 's avonds de deur uit te kunnen, of met donker thuis te kunnen komen. Ouderen die niets extra's kunnen uitgeven hebben tóch al veel te weinig vertier.
En oude mensen moeten niet worden neergezet in Vinexlocaties, waar zij nog moeten wachten tot de bomen gegroeid zijn - daar hebben zij geen tijd meer voor. Zij moeten zo veel mogelijk kunnen blijven in buurten waar zij zijn opgegroeid en waar zij evt. ook een kennissenkring hebben opgebouwd.
Er wordt nog steeds te weinig gedaan voor die groep die steeds groter wordt.
Het lijkt wel of men zich juist met hen maar niet bezig wil houden, hopelijk leven zij niet ál te lang...
Ouderen willen graag in de buurt van gezellige winkelcentra wonen zodat zij zo lang mogelijk zelf nog boodschappen kunnen doen. Maar het schijnt dat alleen de <kansrijken> daar mogen wonen - die hebben meer te besteden en dat is goed voor de winkeliers!