Op 8 februari vierde de PvdA het 65-jarig bestaan. Op 1 mei van dit jaar kregen de leden van het eerste uur een erepenning uitgereikt. Niet iedereen kon daar bij aanwezig zijn. Het afdelingsbestuur gaat daarom bij de mensen langs om ze in het zonnetje te zetten. Op vrijdag 3 juni was mevrouw Van Bruggen aan de beurt.

Mevrouw Van Bruggen (88) is vanaf de oprichting in 1946 lid van de Partij van de Arbeid. ‘Er is wel veel veranderd, hoor. Ik heb diep respect voor mijn vader, hoe hij het gezin door een zware tijd loodste.’ Mevrouw Van Bruggen weet ook nog als de dag van gisteren: ‘Drees zat gewoon lekker in het gras aan de Beeklaan, je kon ’m zo aanspreken!’

Mevrouw Van Bruggen kwam als klein meisje vanuit Groningen naar Den Haag. Vader vond werk en weigerde aanvankelijk dienst. Onder voorwaarde dat hij geen wapen hoefde te hanteren voegde hij zich uiteindelijk in de militaire kapel. De oorlogstijd was zwaar.

De man van mevrouw Van Bruggen zat aanvankelijk ondergedoken en moest direct na de oorlog drie jaar in dienst. Daarna vond hij werk als meubelmaker en durfde hij het aan voor zichzelf te beginnen. Het was een behoorlijke strijd om het gezin erdoorheen te slepen. Maar het lukte.

Mevrouw Van Bruggen constateert dat er veel is veranderd in de loop der tijd. Niet alleen in de maatschappij, ook met de sociaaldemocratie. ‘Mijn vader vond bij de oprichting van de PvdA dat de glans ervan afging. ‘Het rood van de SDAP werd roze, zo zei hij. Nou, ik ben het er ook niet altijd mee eens!’ Maar zegt ze: ‘Ik heb nog steeds geen beter alternatief, de PvdA komt nu eenmaal op voor mensen voor wie niet alles vanzelfsprekend is.’