De PvdA heeft het niet slecht gedaan bij de Tweede Kamerverkiezingen in Den Haag. Wel verloren we nipt ten opzichte van de verkiezingen 3,5 jaar geleden, maar we wonnen alweer ten opzichte van de gemeenteraadsverkiezingen op 3 maart. Een week voor de verkiezingen leek de achterstand op de VVD nog onoverbrugbaar, uiteindelijk ging het om een paar stemmen. Het formeren zal nu heel spannend worden. Toch wil ik het optimisme een beetje remmen. We moeten direct aan de slag met een paar belangrijke lessen.

Opkomst
De opkomst bij de verkiezingen was in Den Haag erg laag. Maar twee van de drie kiesgerechtigden besloot naar de stembus te gaan. De opkomst was vijf procent lager dan in 2006 en negen procent lager dan het landelijk gemiddelde. We deden het daarmee ook veel slechter dan bijvoorbeeld Amsterdam en Utrecht die een opkomst hadden van 70,4 en 77,3 procent.

Het verbaast niet dat de verschillen tussen de verschillende Haagse wijken net als bij de gemeenteraadsverkiezingen weer immens zijn. Op het zand is de stembusgang veel vanzelfsprekender dan op het veen. Niet geheel toevallig wonen in de wijken met lage opkomsten dus vaak mensen die het minder goed hebben dan in de wijken waar de opkomst hoog is. Dat moeten wij ons aantrekken.

Onvrede...
De tweede conclusie na de verkiezingen is de enorme winst van de PVV. In Den Haag zagen we wel aankomen dat de PVV veel zetels zou krijgen in de Tweede Kamer, daar waren we op 3 maart immers al voor gewaarschuwd. Toch is het goed om hier preciezer naar te kijken.

In Den Haag kreeg de PVV 17,7 procent van de stemmen, tegen 16,8 bij de gemeenteraadsverkiezingen. Landelijk behaalde de PVV 17,4 procent van de stemmen, waarmee ze dus bijna één op de vijf kiezers hebben weten over te halen. Ook hier een belangrijke opgave om uit te zoeken met welke motivatie dat is gebeurd. Deskundigen spreken aan de ene kant over proteststemmers die al lange tijd het vertrouwen in de politiek kwijt zijn. Aan de andere kant de onvrede over de multiculturele samenleving, de verloedering, maar vooral ook: de angst voor de toekomst. En uiteraard ook een deel kiezers met extreme (rechtse) opvattingen over de islam. Laten we dat ook niet onbesproken laten.

De PvdA stelt voorop dat we de boel bij elkaar willen houden. En terecht. Als dat de opgave is voor de komende jaren, dan weten we wat ons te doen staat. Dan moeten we analyseren in welke wijken de onvrede en de angst voor de toekomst het grootst is. Maar vooral direct en voortdurend in gesprek over de gevoelens van onvrede en hier een krachtig politiek signaal aan koppelen. Als voor ons iedereen meetelt en zo veel mensen dat niet als zodanig ervaren in onze samenleving, dan ligt hier een immense opdracht.

Iedereen telt mee
De PvdA is met deze slogan en met onze nieuwe aanvoerder een nieuwe weg ingeslagen. Het is in deze tijd van belang een verhaal van optimisme en hoop uit te dragen. En met alle respect: Wilders en de zijnen hebben dat verhaal niet. Het PVV-verhaal is een verhaal van angst en verdeeldheid. En vooral ook een verhaal zonder een begin van een oplossing.

De PvdA heeft de sleutel voor een sociaal Nederland in handen. Ons verhaal blijft dat het er niet toe doet waar je geboren bent om er bij te horen. Dat het juist in een tijd van economische crisis niet past om mensen die het al moeilijk hebben onevenredig te treffen.

Ik zou iedereen die actief is in onze club dan ook willen oproepen om na de verdiende zomerrust keihard aan de slag te gaan met ons positieve verhaal. Vraag je daarbij steeds af: straal ik dat optimisme uit van ‘iedereen telt mee’? Ligt de klemtoon op iedereen? Trek erop uit, luister, verbind en acteer. Want voor de PvdA telt iedereen mee.

Martijn Balster
Afdelingsvoorzitter PvdA Den Haag