Eenzaamheid is een pest van deze tijd. We hebben allemaal onze eigen besognes en onze favoriete tv-programma’s. Eenzaamheid is ook een psychosociaal probleem; het komt in de regel voor bij alle lagen van de bevolking. Meer in het bijzonder komt het voor bij kwetsbare groepen zoals ouderen, gehandicapten, mensen die gescheiden zijn, ‘rouwenden’ en alleenstaanden. Volgens prognoses van het Nederlands Instituut voor Zorg en Welzijn (NIZW) en het Cultureel Planbureau (CPB) zijn er in 2010 in Nederland zo'n 1,5 miljoen eenzame ouderen, waarvan er meer dan 310.000 extreem eenzaam genoemd kunnen worden.

Er zijn in Den Haag geen precieze cijfers bekend over het aantal gevallen van dergelijke eenzaamheid. Maar als wordt gekeken naar het aantal kwetsbare groepen en deze vergeleken worden met de uitkomsten van het CPB, kan ook de Residentie zich niet aan de indruk onttrekken dat ook in onze stad dit probleem van eenzaamheid zich onder een grote groep (ouderen) voordoet. De PvdA-fractie schat in dat het om maar liefst 6000 extreem eenzame ouderen in onze stad gaat. Dat wil zeggen: mensen die minder dan éénmaal per vier weken sociaal verkeer hebben. Het vooroordeel bestaat dat eenzaamheid speciaal iets is van ouderen, maar dat is beslist niet het geval. De groep eenzame mensen in Den Haag is dus veel groter.

Zie bijgevoegd schriftelijke vragen