Een mooie zondagmiddag. Op het Sweelinckplein steken zo’n twintig bewoners de handen uit de mouwen: ze soppen de illegaal geplakte affiches van het elektriciteitshuisje, schoffelen de perken aan, wieden onkruid, geven hier en daar een likje verf aan een hekje, en ruimen zwerfafval op.“We doen dat twee keer per jaar. Hebben we afgesproken met de gemeente nadat we bezwaar maakten tegen de plannen om hier een voetbalweitje van te maken”, legt een poetsende bewoner uit. Ik wens ieder plein in Den Haag, nee, in de wereld, zulke bewoners. Maar iets blijft er steken. In het dichtbebouwde Duinoord – de wijk van het Sweelinckplein – is nog steeds geen plek gevonden om de wipkip ontgroeide kinderen te laten sporten en spelen. Het ‘kijkgroen’ van het Sweelinckplein mocht niet wijken voor een speelplek, en tussen de tramsporen van lijn 17 in de groene middenberm van de Stadhouderslaan mocht het evenmin. Telkens maakten omwonenden bezwaar. Maar waarom kwam niemand op het idee om de parkeerplekken achter het groen aan de Reinckenstraatkant van het Sweelinckplein in te ruilen voor een trapveldje? Die auto’s die daar nu bumper aan bumper staan ontsieren het plein toch alleen maar?

Ik moest denken aan de hoorzitting die de gemeenteraadscommissie voor verkeer en milieu hield over het verkeerscirculatieplan. Daar beschuldigde een radioloog de gemeenteraad van moord als het verkeerscirculatieplan er door zou komen. Er zullen dan immers plekken in de stad zijn waar meer auto’s komen dan zonder verkeerscirculatieplan, was diens extreme redenering.

In beide voorbeelden valt me het gemak op waarmee bewoners, veel liever dan de tram of de fiets te nemen, in een schadelijke uitlaatgassen producerende auto rondrijden en parkeren naast en om het ‘kijkgroen’, en zichzelf daarover geen moment wat voor gewetensvraag ook stellen. Maar geen parkeerplaatsen willen opofferen voor een speelplek voor de kinderen, en de gemeenteraad van moord beschuldigen als die nadenkt over maatregelen om al die auto’s een beetje in goede banen te leiden.

Nou geldt dat niet voor iedereen, dat begrijp ik ook wel, en het geldt vast niet voor de nijvere poetsers op die zondagmiddag, maar soms mis ik het evenwicht tussen de verantwoordelijkheid die bewoners willen dragen voor het collectief en de bereidheid bij diezelfde bewoners om vrijheidsbeperkende collectieve maatregelen te aanvaarden.

Marieke Bolle