PvdA Den Haag

Klik hier voor de persoonlijke website van Rabin Baldewsingh>>

Wie is Rabin S. Baldewsingh?
Ik ben geboren op 26 juni 1962 als kleinzoon van Indiase contractar­beiders in Leiding 8A in Suriname. De Leidingen is een leefgemeenschap van vooral Hindustanen, iets buiten Paramaribo. Maar ik ben opgegroeid op ’s Landsboederij aan de Javaweg, Rebergproject in het District Para. Hier was mijn vader opzichter. In een groot gezin (10 kinderen) heb ik te midden van honderden koeien, varkens, schapen, paarden, buffels én arbeiders mijn jeugd doorgebracht.

Na de lagere school vertrekt ik op 2 oktober 1975 op 13 jarige leeftijd naar Nederland. Tijdens de uitbundige vieeingen van het Leidse Ontzet op 3 oktober 1975 kom ik in Leiden aan. Hier ga ik op kamers wonen aan de 1e Binnenvestgracht 5a. In Leiden maak ik mijn middel­bare school af (Mavo/Havo/Vwo) en ga enkele jaren Engelse Taal en Letterkunde studeren aan de Rijksuniversiteit Leiden.

In juni 1980, vlak na mijn naturalisatie tot Nederlander, verhuis ik naar Den Haag (eerst in REVA, later in Transvaal), waar ik al gauw actief word in de sociaal-culturele wereld van de Hindustaanse gemeenschap. Eerst word ik actief in een Surinaamse linkse politieke organisatie (emancipatiebeweging) die onder meer strijdt voor de emancipatie van de Hindustanen in Nederland (en Suriname) en later ook voor de emancipatie van de Hindustaanse taal (Sarnámi) en cultuur. Ik word ook actief in diverse jongerenorganisaties. Vanaf 1985 initieer ik diverse culturele festivals in Den Haag.

In 1986 beland ik in de Mediawereld. Ik word eerst redacteur en later pro­grammamaker. Ik begin mijn werk in de omroepjournalistiek bij de lokale migrantenomroep in Den Haag. Daarna werk ik mee aan enkele grote documentaires voor de NOS/FEDUCO. In 1991 word ik directeur/hoofdredacteur van omroep Mozaïek, de lokale migrantenomroep van Rotterdam. Sedert 1993 werk ik als freelance programmamaker voor verschillende omroepen en productiemaatschappijen. Ik heb inmiddels enkele tientallen program­ma’s en documentaires op mijn naam staan, als scenarist/redacteur, programmamaker en regisseur.

In januari 1986 word ik lid van de Partij van de Arbeid. Dit, omdat ik onder de indruk raakte van Joop den Uyl, die ik samen met zijn vrouw ontmoette in de Houtzagerij op een verkiezingsbijeenkomst die ik mocht presenteren. Ik ben lid geworden van de PvdA omdat ik zag dat de veranderende Haagse samenleving (zowel sociaal-maatschappelijk als demografisch) onvoldoende aan bod kwam in het beleid van de gemeente Den Haag. Ook vond ik dat politieke partijen onvoldoende insprongen op de problemen die ontstonden door het veranderen van de homogene samenleving naar een heterogeen samengestelde omgeving. Verder wilde ik een bijdrage leveren om de tweedeling in onze samenleving tegen te gaan en de stad voor een ieder leefbaar, sterk en sociaal te maken. Komend uit een arm agrarisch milieu was de keuze voor de PvdA snel gemaakt!

Ik word actief in diverse werkgroepen, later ook in het Algemeen Bestuur. Met de PvdA volgt hij nauwgezet de lokale politiek in brede zin, maar erg actief stel ik mij op als het gaat om multiculturele vraagstukken, leefbaarheid, armoedebestrijding, onderwijs en burgerschap en binding. In 1998 word ik voor het eerst gekozen als lid van de Haagse Gemeenteraad en word al gauw lid van het fractiebestuur (eerst secretaris, later vice-fractievoorzitter/penningmeester). Na 8 jaar raadslidmaatschap word ik op 20 april 2006 door de Gemeenteraad benoemd tot Wethouder van Burgerschap, Deconcentratie, Leefbaarheid en Media.

Naast politiek en het werk als regisseur en programmamaker heb ik mij ook toegelegd op het schrijven van proza en poëzie. In Surinaamse kringen (zowel in Nederland als in Suriname) sta ik bekend als schrijver van de eerste Sarnámi novelle Stifá (1984). Later publiceerde ik mijn tweede Sar­námi novelle Sunwái Kahán (1987) en twee experimentele ge­dichten­bundels: Voor wat ze werkelijk te zeggen hebben (1988) en Man men tamanná hawá men bewandal (2002). Ook heb ik een biografie geschreven van de Afro-Surinaamse beeldend kunstenaar Ro Heilbron: Portret van een Kunstarbeider (1995).

Daarnaast legde ik mij toe op het declameren van gedichten en aan storytelling. Ik heb enkele toneel­stukken en literaire impro­vi­satie stukken geregisseerd, zoals de monoloog Brief aan een nooit geboren kind en de eenakter Stof in de wind en het grote historische Sarnámi toneelstuk Khun ke na­tijá.

Ik lees graag Engelstalige proza en poëzie. Tot mijn favoriete boeken mag worden gerekend: Ullysees van James Joyce, Moby Dick van Herman Melville, Het Behouden Huis van W. F. Hermans en De Aanslag van Harry Mulisch. Verder vind ik Macbeth en King Lear van William Shakespeare en Who is Afraid of Virginia Woolf? van Edward Albee de mooiste toneelstukken die ooit zijn geschreven. Ik lees graag teksten van Deepak Chopra en ben verliefd op de spirituele poëzie van de Indiase dichter Rabindrenath Tagore en op de liefdesgedichten van de Perzische dichter Rumi. Maar geniet ook veel van reisverhalen en boeken over de geschiedenis (van volkeren en emigratie).

Ik houd van Hindustaanse muziek van de jaren 50 en 60 en van Indiase Ghazals (literaire liefdesballades). Ik luister graag naar Neil Diamond, Elvis Presley, Barbara Streisand en Tina Turner. Verder geniet ik graag van Caribische muziek (alle genres, als je maar goed kunt dansen).

Ik kijk graag naar natuurfilms en documentaires, het journaal, en een goede speelfilm waar je kunt huilen. Maar een actiethriller en een Bollywood film op zijn tijd is ook zeer ontspannend.

Ik ben gehuwd met Ratna Raghoober en heb geen kinderen.